حـق دارم اگـر محـو شـکـوه تو بمـانم            بـنـد آمــده از هـیـبـت نــام تـو زبــانـم

من آمـده‌ام از تو بـگـویم، چه بـگـویم؟            من آمده‌ام از تو بـخـوانم، چه بخـوانم؟

از شوق تو لـبـریز شده چـشمۀ چـشمم            از عشق تو سرشار شده جان و جهانم

آواره‌ام و آمـــده‌ام غـــرق تَـــحـــیــــُّر            در جـسـتـجـوی راهـم و دنـبـال نـشانم

این خاک مرا می‌برد از خود به کجاها؟            این خاک، همین خاک که من زنده از آنم

من اشک شدم تا که بر این خاک بیفتم            این‌بـار یـتـیـمـانـه به سـوی تـو روانـم

آئـیـنـۀ دل غـرق غـبـار است، نگـاهی            تا گـرد و غـبـار از دل تنـگـم بـتـکـانم

از بندۀ خود دست نگیری، که بگیرد؟            بـی‌لـطـف تـو آشـفـتـه‌دلـم، دل‌نـگـرانـم

هیهات که از چشم تو یک لحظه بیفـتم            این غصه شده اشک و بریده‌ست امانم

ای کاش که این مرتـبه جـامـانده نباشم            ای عـشق! به یـاران شـهـیـدم بـرسـانم